Eerst ging het nog
“Mijn moeder wist niet hoe ze moest omgaan met de diagnose alzheimer”, vertelt Johan. “Ze wilde eerst geen hulp, wat veel strijd gaf.” Toch stond ze toe dat Johan ondersteuning regelde van Dovida. Een medewerker ging een paar keer per week met haar wandelen. Johan regelde ook thuiszorg. “Verder gingen wij als gezin vaak langs. Zo konden we het een beetje doen.”
De zorgen werden groter
De ondersteuning werd intensiever, het regelwerk nam toe en de zorgen werden groter. “Op een gegeven moment kwam ze vijf keer per dag langs, helemaal in paniek. Dat kon omdat ik veel thuis werk. Het kostte me elke dag een paar uur.” Johan kreeg ook steeds vaker telefoontjes van iemand van Dovida of de thuis zorg. “Dan was ze gaan wandelen en wist niemand waar ze was. Ze vergat ook een keer de frituurpan uit te zetten; ik schrok me kapot. Ze vergat vaak te eten en viel twaalf kilo af.”
