Ieder mens heeft een verhaal en elke verhaal verdient om verteld te worden | OuderENWijzer
Goed ouder worden

'Ieder mens heeft een verhaal. En elk verhaal verdient om verteld te worden'

 •  Leestijd: 2 minuten

‘Ik ben blij met mijn leven. Ik had nooit gedacht dat ik dit allemaal nog kon doen op mijn 85e!’, zegt Jo Haen-van Langen. Ze organiseert onder andere verhalenwandelingen door Amsterdam-Oost en Watergraafsmeer. ‘Door de Transvaalbuurt bijvoorbeeld, waar tijdens de oorlog zo’n 80% van de bevolking Joods was. Zoveel leed, zoveel verhalen.’ In 2004 zag Jo een oproep voor verhalenverzamelaars van Het Geheugen van Oost. Ze twijfelde geen moment. ‘Ik heb twaalf jaar lang met veel plezier mensen geïnterviewd. Ieder mens heeft een verhaal. En elk verhaal verdient het om verteld te worden.’

Jo Haen fotografie ANBO-PCOB

Jo was de derde van dertien kinderen. ‘Ik groeide op in Purmerend en ging werken in Amsterdam waar het net als nu al lastig was om woonruimte te vinden. Na mijn huwelijk woonden mijn man en ik daarom in bij een ouder echtpaar. Ondertussen werkte ik als telegrafiste, een vak waar ik nog elke dag plezier van heb. Blind typen kan ik als de beste. Handig voor het schrijven van teksten voor de twee websites die ik beheer, samen met Ron de Wit: vriendenvanwatergraafsmeer.nl en dwars-door-amsterdam-oost.nl.’ Samen met Ron beheert Jo ook het Watergraafsmeermuseum aan de Radioweg. ‘We vormen de Stichting Vrienden van Watergraafsmeer. Tot 1921 was dit een zelfstandige gemeente. Wij willen zorgen dat die geschiedenis blijft leven.’

Sportieve duizendpoot

Jo zit niet graag stil. ‘Ik heb mijn hele leven gesport: handbal, aerobics. Roeien, jazzballet, halve marathons en schaatsen deed ik met veel plezier vanaf mijn dertigste. En op mijn vijftigste begon ik met hardlopen, gewoon als conditietraining naast het schaatsen. Dat beviel zó goed dat ik negen keer de Dam tot Dam-loop deed, én drie halve marathons liep. Hoe ouder, hoe gekker, zeg ik altijd lachend.’ De 85-jarige Jo fietst nog dagelijks en neemt vaak de trap naar haar appartement op de zesde verdieping. ‘Even de benen strekken.’ En iedere ochtend doet ze trouw haar oefeningen en zelfs tien push ups. Zoals ze zelf zegt: ‘ik heb een ziekelijke discipline’. En soepel is ze nog steeds: ‘Kijk maar’, zegt ze tijdens het interview, terwijl ze met gemak haar been hoog de lucht in gooit. Haar ogen twinkelen.

Wat ze wil meegeven aan volgende generaties? ‘Wees lief voor elkaar. Toon begrip. En heb een beetje empathie. Nee hoor, ik ben zelf ook niet altijd een lieverd’, zegt ze met een knipoog, ‘maar ik heb geleerd dat je met empathie echt het verst komt. Met elkaar én met de stad.’