Muziek houdt ons jong én verbindt | OuderENWijzer
Goed ouder worden

'Muziek houdt ons jong én verbindt'

 •  Leestijd: 2 minuten

Samen muziek maken: het is de rode draad in het leven van René en Lucia Sijmons. Ze spelen bij drie verschillende doedelzakbands, waarbij René de doedelzak bespeelt en Lucia de tenordrum. Hun liefde voor muziek bracht ze niet alleen dichter bij elkaar, maar ook bij een hechte gemeenschap van medemuzikanten én bij duizenden toeschouwers over de hele wereld.

Lucia afbeelding staand interview verjaardagskalender ANBO-PCOB

Samen de maat houden

Lucia’s muzikale avontuur begon later. ‘Toen ik op mijn 61e met pensioen ging, wist ik het zeker: ik wilde mee gaan spelen. Maar wel iets wat ik redelijk snel kon leren. Dat werd de tenordrum.’ Lachend: ‘Het zwaaien met de stokken en de choreografie zijn minstens zo belangrijk als de noten zelf.’ Inmiddels zijn ze niet meer weg te denken bij hun bands: Deep Respect, 48th Highlanders of Holland en Crossed Swords. Die laatste is een topband, waarmee ze internationaal optreden op grote evenementen, soms voor wel tienduizend mensen.

Op het Rode Plein

Eén van hun mooiste ervaringen? ‘Jaren geleden, spelen op het Rode Plein in Moskou, voor duizenden toeschouwers. Onvergetelijk.’ Daarnaast zijn optredens tijdens herdenkingen, vooral 4 en 5 mei, of in Normandië, erg speciaal. ‘We krijgen veel waardering voor onze muziek. En door het spelen op bijzondere herdenkingsmomenten hebben wij zelf ook veel waardering gekregen voor de soldaten die hun leven voor onze vrijheid hebben gegeven.’

Wat willen ze meegeven aan de volgende generatie? René: ‘Heb respect. Voor elkaar én voor elkaars spullen.’ Lucia knikt instemmend. ‘En koester verbondenheid. Want muziek, vriendschap en samen dingen doen: daar draait het uiteindelijk om.’

Van Utrecht naar New York

Ook het UMC speelde een grote rol in zijn herstel. ‘Ik schreef ze een brief om ze te bedanken. Dat ik weer kon lopen én een halve marathon had gerend. Tot mijn verbazing nodigden ze me uit om met hun medisch team de marathon van New York te lopen. Wat een belevenis.’ Sindsdien heeft Han tientallen marathons gelopen. Hij deed twee keer mee aan de Roparun van Rotterdam naar Parijs. Met steevast aan zijn zijde: buurman Kees. ‘Hij voelt als een broer.’

Zachter geworden

De tumor heeft Han ook innerlijk veranderd. ‘Ik ben een ander mens geworden. Zachter. Milder. Voor mijn vrouw, mijn kinderen, mijn vrienden. Ik voel nu veel sterker aan wat een ander nodig heeft. Ik kies mijn woorden bewuster. Dat zoiets naars zoiets moois kan brengen, dat is goud. Dat kan niet zonder een hogere macht.’

Aan jongeren wil hij één ding heel duidelijk meegeven: ‘Geef nooit op. Echt nooit. Er is altijd nog een kans. Werk aan wat je wél kunt doen. Laat los wat niet meer lukt.’