Veel van haar romans worden bevolkt door muzikanten. Best logisch, want Anna Enquist (80) studeerde zelf piano. Haar nieuwe roman ‘Het einde van Erna Ankersmit’ gaat over een schrijfster en ouder worden. Gaat dit boek over haarzelf?
Ze is pianist, psychotherapeut en psycho-analyticus, en begon pas later in haar leven te schrijven onder het pseudoniem Anna Enquist (haar echte naam is Christa Widlund-Broer). Nu is ze 80 en haar nieuwste boek, Het einde van Erna Ankersmit, is net verschenen. Een goede reden voor een interview. Ze luistert aandachtig, haar blik is ernstig. Juist daarom past ‘bevrijdend’ zo goed bij het moment waarop ze in de lach schiet. Zoals na de vraag of de naam van de hoofdpersoon, Erna, gelezen moet worden als er - na; een verwijzing naar de nabije toekomst van de auteur zelf. “Haha, néé, dat is veel te ver gezocht! Erna is gewoon een mooie, ouderwetse naam. En dat ze schrijfster is, komt ook uit een zekere luiheid voort. Ik gebruik entourages die ik goed ken. Daarom heb ik twee strijkkwartet-romans, twee piano-romans en nog een roman met een componiste als hoofdpersoon geschreven.
Ik ben al meer dan dertig jaar schrijfster, dus als het over het proces en de functie van schrijven gaat, ja, dan zit er altijd wel het een en ander van mijn eigen ervaring in. Zoals dat Erna efficiënt met haar schrijftijd omgaat. Dat ze denkt: je kan toch niet langer dan anderhalf uur echt alert zijn, dus het is helemaal niet nodig je ergens op te sluiten en dan de hele dag te gaan zitten schrijven. Ik weet dat veel collega’s wel zo werken. Ik niet. Dat heb ik met Erna gemeen.”
