24 maart 2026 • Leestijd: 3 minuten
Een dochter die zich helemaal over de kop werkt of een zoon die zijn kinderen belachelijk verwend opvoedt. Hoe ga je daar als ouder mee om? Ingrijpen of het voor jouw gevoel ‘helemaal mis’ laten lopen? Volwassen kinderen zitten meestal niet op de bemoeienis van ouders te wachten. (Tenzij je Mike heet en je moeder Monique en je meedoet aan Winter vol Liefde.)
Tegenwoordig zijn ouders veel intensiever betrokken bij het leven van hun volwassen kind(eren) dan vroeger het geval was. Dat heeft met economische omstandigheden te maken, “maar ouderlijke betrokkenheid is ook een bewuste keuze” zegt Geertjan Overbeek, hoogleraar pedagogiek aan de Universiteit van Amsterdam. “Meestal blijven kinderen die betrokkenheid bij hun leven fijn vinden, ook als ze volwassen zijn. Wat daarbij belangrijk is dat jij als ouder een transitie maakt naar een meer gelijkwaardige relatie. Vroeger maakte jij de dienst uit, nu kan dat niet meer. Als ouder van een volwassen kind moet je accepteren dat kinderen omwegen en keuzes in het leven maken waar jij niet achter staat. Je eigen mening opdringen werkt in elk geval niet.
Als jij tegen je zoon zegt dat hij zijn kinderen teveel verwent, dat ze op die manier geen nee leren accepteren enzo, dan zal hij al snel zijn hakken in het zand zetten en verweer geven. Hoe autoritairder je het insteekt, hoe minder je bereikt. Wat je wél kunt proberen is op een slimme manier de mindset of het perspectief van je kind een andere kant op te bewegen. In de sociale wetenschappen noemen we dat ‘Motivational Interviewing’.
Het is een manier van vragen stellen die de motivatie van iemand probeert duidelijk maken. In het geval van de zoon die zijn kinderen verwent, zou je kunnen vragen wat de voordelen zijn van dat zijn dochtertje krijgt wat ze wil. Dan zal hij misschien zeggen: ‘dat doen we omdat ze dan rustig blijft en daar hebben we allemaal plezier van, ze is al zo snel uit haar doen’. Of ‘ze mag zo lang gamen omdat ze daar veel van leert.’ Op dezelfde manier vraag je ook naar de minder plezierige kanten ervan. Zo kan je zoon de balans opmaken en zélf de conclusie trekken. In ernstiger gevallen, bijvoorbeeld wanneer je ziet dat je dochter wegkwijnt bij haar manipulatieve vriend, dan is er enkel liefdevolle acceptatie. Jij kan de situatie niet veranderen. Zeg; ‘ik zie wat er gebeurt, ik ben er als je hulp nodig hebt’. Als je haar probeert te overtuigen van het idee dat hij fout is en dat ze van hem af moet, zal ze zich alleen maar meer van je verwijderen. Ja, het is moeilijk om je kind ongelukkig te zien, maar je kunt die beslissing niet voor haar nemen. Het belangrijkste is dat kinderen weten dat jij er voor ze bent als ze zelf klaar zijn om die stap te zetten. Geef ze de ruimte, dan zullen ze ook veel gemakkelijker dingen van je aannemen. Dat is de paradox.”
Wies Verbeek (61) is journalist gespecialiseerd in gezond en gelukkig ouder worden. Onlangs verscheen haar ‘Handboek voor Zestigers’ waarin ze antwoord geeft op de meestgestelde vragen van zestigers, van werk en geld tot gezondheid en relaties. Op deze plek behandelt ze telkens een andere vraag. Ze is tevens oprichter van het platform BLOW ('n Beetje Leuk Ouder Worden) waarvoor ze blogt en vlogt.
Over ons
OuderenWijzer.nl is dé plek voor krachtig en gelukkig ouder worden. Volop inspiratie en informatie voor iedereen die alles uit het leven wil halen.
