• Leestijd: 2 minuten
Lenies man overleed in 2010 en een pensioen heeft ze niet. Ze komt net rond, maar dat wordt steeds moeilijker. Haar man werkte zijn hele leven, maar bouwde nauwelijks pensioen op. Pas de laatste tien jaar betaalde de werkgever mee. Uiteindelijk hield hij daar 700 euro aan over, in één keer uitgekeerd. Lenie krijgt huur- en zorgtoeslag, en zonder dat zou het haar helemaal niet lukken rond te komen. Ze volgt een speciaal dieet en kan niet kiezen voor de goedkoopste producten. Toch spaart ze elke maand 50 euro. “Nu staat de wasmachine op springen. Ik probeer dat sparen dus maar vol te houden. Het is de kunst om heel zuinig te zijn.”
Haar gezondheid is broos, Lenie heeft artrose en osteoporose. De thuiszorg helpt haar met haar steunkousen, want haar han den laten haar steeds meer in de steek. Ze loopt met een rollator en draagt braces. Elke ochtend begint ze met het slikken van paracetamol. “Anders kom ik de dag niet door.” Ze wacht totdat de pijn wat wegtrekt. Dan doucht ze, kleedt ze zich aan. Als het even kan, gaat ze naar buiten met haar rollator. “Dan haal ik een frisse neus en doe ik boodschappen. Dat ik dat nog kan, daar ben ik dankbaar voor.”
Zuinig zijn is een kunst
Lenie moet aan haar heupen worden geopereerd. De arts schreef een sta-op-stoel voor om thuis te kunnen herstellen. Maar die kan Lenie niet betalen, ook niet met haar vakantiegeld. De zorgverzekeraar vergoedt de stoel niet. “Dan denk ik: potverdorie, hoe moet dat nou? Misschien heeft de wijkverpleegkundige een oplossing.” Lenie is een doorzetter. Ze leest, houdt de computer bij. “Ik kan niet lang lezen door de artrose in mijn nek. Maar ik doe het toch”, zegt ze strijdvaardig.