Proactieve zorgplanning klinkt zakelijk, maar is menselijk
‘Proactieve zorgplanning’ is een term die volgens Meinardi wat afstandelijk klinkt. “Het gaat er niet om zorg te plannen alsof het beleid is, maar om op tijd te weten wat u wel en niet wilt.” Ze onderscheidt grofweg drie fasen: de fase waarin de zon nog schijnt, de fase waarin iemand ziek wordt en in het ziekenhuis belandt, en de fase waarin er echt grote keuzes moeten worden gemaakt. Juist in die eerste fase, als er nog niets acuut is, is er ruimte om te praten zonder tijdsdruk.
Waarom het gesprek vaak mislukt als het te laat is
Huisarts Marleen Kooijman herkent twee uitersten. Mensen die al vroeg zeggen: ‘Als het straks niet meer goed gaat, wil ik euthanasie.’ En mensen die elk gesprek afhouden.
Ze vertelt over een patiënt die het onderwerp wegwuifde met: “Doe niet zo eng, we gaan het toch even leuk hebben.” Binnen een week overleed hij. Voor haar bleef het wringen. Geen goed afscheid, geen woorden die nog gezegd konden worden. Niet praten is óók een keuze. Maar wel een keuze die later zwaar kan wegen, voor familie én voor zorgverleners.
