Wandelen in de hoge bergen van het Zwitsere Lauterbrunnen

Voor mij als onervaren berg-ganger en niet-skiër is het Alpenleven even wennen, dus ik kijk mijn ogen uit. Is het mistig of ligt er geen sneeuw op de ene piste, niets aan de hand, je neemt gewoon een kabelbaantje naar de volgende piste waar de zon wel volop schijnt en er voldoende sneeuw ligt. Alles hier is ingericht op de wintersport: gaatjes in de bodem van de kabelbaan om de skistokken in te zetten, bakken voor de ski’s en in het restaurant ophanghaakjes voor de skihelmen. Overal in de witte sneeuw bewegwijzering met symbolen en de kleuren blauw, rood en zwart, die de moeilijkheidsgraad van de pistes aangeven. Na een paar dagen snap ik hoe het werkt.

We skiën dus niet, maar willen wel sleeën. Wat een ontdekking! Je huurt een slee, krijgt een korte instructie, neemt een kabelbaantje of tandradbaan naar boven en roetsjt door het witte landschap naar beneden over de uitgezette sleebanen. Soms moet je goed sturen om niet te vallen, maar dat is heel goed te doen. En lukt het niet, dan is er een soort noodrem - het is dus totaal niet gevaarlijk. We genieten er zo van dat we wel vier keer naar boven gaan en weer naar beneden sleeën. Iedere keer durven we iets harder te gaan en er komt een kinderlijke wil in me naar boven om als eerste beneden aan te komen, dus ik zet er steeds meer vaart in. Heerlijk!

Ooit On Her Majesty’s Secret Service gezien? Het is de James Bond-film die zich in de bergen in Zwitserland afspeelt. Ik heb de film gemist, maar toch is het leuk om vanuit Mürren met een gondel naar de top van de Schilthorn te gaan. Hier bevindt zich het draaiende restaurant Piz Gloria, dat destijds speciaal voor de film werd gebouwd. Bonds tegenstander gebruikte het als uitvalsbasis en er werd een spannende actiescène gefilmd. Ook nu nog is het een restaurant. De all-you-can-eat-lunch is lekker en voor Zwitserse begrippen niet erg duur. In drie kwartier draait het restaurant 360 graden om zijn as zodat je een prachtig uitzicht hebt op de tweehonderd bergtoppen in de omgeving.

Er is weinig veranderd sinds de filmopnames en overal word je herinnerd aan de film. Op de herentoiletten schrikt mijn reisgenoot van een plotselinge vrouwenstem bij de wastafels: “Hey, what are you doing here…?” Het is een geluidsfragment uit de film. Als ik naar buiten ben geweest om een luchtje te scheppen - zo grappig, al die toeristen die zich met de kartonnen James Bond laten fotograferen - en terugloop naar ons tafeltje, ben ik even helemaal de weg kwijt. Waar zaten we toch? Gelukkig herinner ik me het nummer van ons tafeltje. Dat was verder gedraaid dan ik had gedacht. Opgelucht schuif ik weer aan en geniet ik verder van mijn salade. En van het uitzicht natuurlijk!