Er is iets onvergeeflijks gebeurd. Hoe kun je dan vergeven? | OuderENwijzer
De grote vraag

Er is iets onvergeeflijks gebeurd. Hoe kun je dan tóch vergeven?

Geschreven door: Rianne van der Molen | Foto's: Mark Kohn

 •  Leestijd: 4 minuten

Ieder mens maakt fouten. Toch kan het lastig zijn om iemand vanwege een fout vergiffenis te schenken. En als we zelf iets hebben misdaan? Ook onszelf vergeven kan lastig zijn. Toch is het zinvol om te vergeven. Maar hoe doe je dat dan? Dat vroegen we een predikant, een trauma- en helingsexpert en een vergevingscoach.
Ouderenwijzer de grote vraag - Joost Roselaers

Joost Röselaers

Predikant van de Remonstrantse Gemeente Bussum en de Waalse Kerk in Amsterdam

“Het afstudeeronderwerp van mijn studie theologie in Leiden was de Zuid-Afrikaanse Waarheids- en Verzoeningscommissie die in 1995 werd opgericht. In die commissie speelt vergeving een grote rol. Slachtoffers van de apartheid kregen de kans om hun verhaal te vertellen, waarbij de daders (of familie van de daders) tegenover hen werden gezet.”

“Zo was er een zwarte vrouw die vertelde dat haar man was vermoord door een witte politieagent. Zij vertelde deze agent over haar leed. Hij luisterde zonder interruptie en erkende daarna het leed en het enorme verdriet dat hij veroorzaakt had. Toen ontstond er ruimte voor vergeving. Ik durf wel te stellen dat Zuid-Afrika destijds niet uit elkaar gevallen is doordat deze commissie vergeving centraal heeft gesteld.”

“Wie niet kan vergeven, blijft gevangen in wrok. Voor mij persoonlijk is vergeving een spirituele keuze. Ik weet dat God gelooft in nieuwe kansen. Daardoor kan ik ook mezelf een nieuwe kans geven als ik iets verkeerd heb gedaan. En dat wil ik ook bij anderen doen.”

“Wat ik zo bijzonder vond in Zuid-Afrika was dat er een feest losbarstte als er vergiffenis werd geschonken. Dan ging aartsbisschop Desmond Tutu dansend door de ruimte. Dat vind ik nog altijd indrukwekkend. Een nieuw begin moet je vieren. Vergeven is misschien wel het mooiste wat een mens kan doen.”

Rianne van Kuil - de grote vraag - OuderENwijzer

Rianne van Kuil

Trauma- en helingsexpert en traint mensen om te gaan met trauma's (www.ontdekjeheiligegraal.com)

“Van mijn 2de tot mijn 9de jaar ben ik misbruikt door de vader van een vriendinnetje. Ik wist dat zijn gedrag niet goed was, maar als kind weet je niets van seksueel misbruik en sla je traumatische ervaringen niet goed op.”

“Als volwassene zat ik in de bioscoop en er kwam in de film een grensoverschrijdende seksuele scène voorbij. Dat is ook met mij gebeurd, realiseerde ik me. Daarna voelde ik de pijn pas echt en deed ik aangifte tegen de man. Vanwege gebrek aan extern bewijs bleek helaas dat het niet tot een rechtszaak zou leiden. Daarop ben ik gaan onderzoeken hoe ik verder moest als slachtoffer.”

“De ander vergeven hoort aan het einde van een helingsproces. Ik moest eerst doorvoelen wat die pijn met mij had gedaan. Erkenning van de dader kan het proces versnellen, maar de vader van mijn vriendin heeft zelfs bij de politie alles ontkend.”

“In het helingsproces ontdekte ik dat vergeving niet over hem ging, maar vooral een stap was om me los te maken van hem. Dus heb ik hem gevisualiseerd en in gedachten tegen hem gezegd: ik ben niet langer jouw slachtoffer. Voor mij is dat een vorm van vergeven. En ik voelde me direct krachtiger worden. Ergens heb ik me altijd kleiner gevoeld dan die man. Maar een kind misbruiken is geen daad van kracht, maar van zwakte. Dat ik nu mentaal los van hem ben, geeft heel veel rust.”

De grote vraag - inspiratie - Marsha pinedo - vergeven - ouderenwijzer

Marsha Pinedo

Vergevingscoach en schrijver (www.marshapinedo.nl)

“Vergeving is een medicijn dat je jezelf kunt geven en waarmee je jezelf kunt bevrijden van steeds herhalende gedachten. Door te vergeven verander je niet het verleden, maar kun je wel ruimte en hoop ervaren in het nú.”

“Wij mensen zijn vaak bezig met het verleden en de toekomst, terwijl we het huidige moment soms vergeten. We kijken vooruit en achteruit en hebben repeterende gedachten over mensen die ons iets hebben aangedaan of fouten die we zelf hebben gemaakt. Daar kun je jezelf mee vergiftigen.”

“Tijdens een vergevingssessie neem ik de tijd om stil te staan bij wat nog pijn doet. Alles mag worden uitgesproken, zonder correctie of oordeel. Dat kan gaan over het gedrag van een ex-man, een broer of iemand die misschien al niet meer leeft. Vervolgens onderzoeken we het verlangen dat onder die pijn ligt, bijvoorbeeld om met respect behandeld of gezien te worden, of om meer aandacht te krijgen of te geven. In het proces wordt helder welke hoop niet is vervuld.”

“Vergeven gaat niet over goedmaken, maar is het loslaten van de hoop op een ander verleden. Dat vraagt om herhaling en aandacht, totdat je voelt dat het verdriet minder scherp wordt. Het is geen snelle oplossing, maar brengt merkbare rust in je hoofd en lichaam. Je kunt pas verder als je stopt met vechten tegen dat wat er is gebeurd.”

Reacties

Reactie

Uw e-mailadres wordt niet getoond. Alleen uw naam is zichtbaar bij de reactie.