Interviews met bekende Nederlanders

Ruth Jacott: 'Die eenvoud, dat is wat ik wil, terug naar de kern'

Geschreven door: Arjan Visser | Foto's: Janita Sassen

• Leestijd: 6 minuten

Ruth Jacott staande afbeelding - Ouderenwijzer

Ruth Jacott is fit, dankbaar en vol levenslust, maar over wat ze jaren geleden in een interview zei over ouder worden – dat ze er he-le-maal geen moeite mee zou hebben – zegt ze nu: “Ik neem al mijn woorden terug!”

Als meisje van negen zag Ruth Jacott The Supremes op tv en dacht: dát wil ik later ook, zingen, optreden, schitteren! Ze gebruikte een haarborstel als microfoon en veranderde in Diana Ross. Broertje, zusje, neefjes en nichtjes vormden het koortje op de achtergrond.

“Het gekke is: ik was een héél schuchter meisje. Dus waarom wil de ik nou per se het podium op? En toch, ik wist het zeker. Dát was mijn bestemming. Het duurde wel een tijdje voordat ik die verlegenheid had overwonnen. Dat gebeurde pas toen ik in 1987 musicals ging doen. Ik kreeg de rol van Grizabella in Cats en moest bewijzen wat ik in mijn mars had. Voluit gaan! Maar ik durfde niet... Toen ik het na drie dagen wilde opgeven, nam de assistent-choreograaf daar geen genoegen mee. We voerden een lang gesprek, hij verzekerde me ervan dat ik op de goede weg was en zei dat ik nú de sprong moest wagen. Wilde ik dat mensen later zouden zeggen: ‘hm oké, is dit alles?’ of toch liever: ‘wow… wauw!’? Ik wilde het laatste. Dat is het moment waarop ik uit mijn schulp ben gekropen.”

Een kijkje achter de schermen bij Ruth Jacott

Ruth Jacott zwart wit beeld - ouderenwijzer

Let's go Ruth!

“Die schuchterheid is er door het vak wel uitgeslagen, maar je bent toch uiteindelijk wie je bent. Mensen denken vaak dat ik van feesten houd, maar ik ben juist erg op mijn privacy gesteld. Daarom zul je mij ook nooit over mijn liefdesleven horen praten. Wat ik wil delen, deel ik op het podium. Het is ook een concentratie-ding; ik heb álles over voor mijn vak. Daarom ben ik een jaar geleden begonnen met DAG ÉÉN, een lifestylemethode. Ik zag dat Bridget Maasland en Jeroen van der Boom die methode hadden gebruikt en dacht: als het hun lukt, lukt het mij ook. Slanker worden. Fitter vooral! Ik kwam laatst een oude foto van mezelf tegen... nou, eh, poeh. Ik houd van koken en lekker eten, maar toen corona uitbrak, mijn tournee moest worden afgebroken en ik bijna twee jaar lang niet kon werken, heb ik me op dat gebied een beetje laten gaan. Eenmaal terug op de bühne, werd dansen en springen nogal lastig: ik was echt véél te zwaar geworden. Inmiddels ben ik, met behulp van mijn coaches, twintig kilo afgevallen en voel me in alle opzichten beter. Fysiek en mentaal. Toch blijft het een strijd. Ik heb lang niet altijd zin om naar de sportschool te gaan, maar als ik er eenmaal ben, begint de adrenaline te werken: let’s go Ruth, kom, kom, kom, we gaan!”

Dankbaar voor het geluk

Tja, dat ouder wordende lijf. Dertig jaar geleden riep ik nog dat ik daar he-le-maal geen moeite mee zou hebben. Nou, ik neem mijn woorden terug! Als je niets doet, holt je gezondheid zomaar achteruit. Vraag me nu niet om even door mijn knieën te zakken, want dat zal niet zo soepel meer gaan. De grootste winst zit in m’n hoofd; ik maak me veel minder druk. Ik heb, om de titel van mijn nieuwe theatershow aan te halen, de tijd van mijn leven. Ik ben me meer dan ooit bewust van de weg die ik tot nu toe heb afgelegd, van het geluk dat ik heb gehad. Zo’n tien jaar geleden kreeg mijn moeder baarmoederkanker. Dat is een van ergste dingen die ik heb ervaren, hoe ik moest toekijken, niets kon doen om mijn moeder te helpen. Gelukkig sloeg de behandeling aan. Ze is er nog, 92 jaar oud, en woont op zichzelf. Ik was al dankbaar – mijn moeder is de belangrijkste vrouw in mijn leven – maar ben nu nóg dankbaarder. En bang, ja, natuurlijk… Ik heb altijd de telefoon bij me, ’s nachts ligt-ie naast mijn bed. Weet je dat ik al volschiet bij de gedachte dat ze er op een dag niet meer zal zijn?”

Dilemma's met Ruth Jacott

De cirkelbeweging van het leven

“Er is natuurlijk heel veel terug te voeren op mijn vroege jeugd. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vier was. Later is mijn moeder hertrouwd, maar ik heb altijd geweten dat zij de kern, de spil van het gezin was. Zij en háár moeder, die mij ook voor een groot deel heeft opgevoed. Mijn oma kreeg kanker op haar 68ste, maar wilde ons niet laten merken hoe ziek ze was. Zo’ lieve, sterke vrouw... Mijn opa was aannemer. Hij hield wel van een drankje, waardoor er aan het eind van de maand vaak niet veel geld overbleef. Dus naaide mijn oma zelf haar kleding en verkocht ze ’s ochtends vroeg wat groente en fruit op de markt. In zekere zin zijn de vrouwen in mijn familie altijd de kostwinners geweest. Dit zal óók wel een leeftijdsding zijn, maar ik keer in gedachten vaker terug naar vroeger. Soms is het net alsof ik uit een soort coma wakker word en dat iemand tegen me zegt: ‘Dag Ruth, je bent nu 65!’ 65? Nu al? Hoezo? Hoe kan de tijd zó snel voorbij zijn gegaan? Het is waar, misschien maken we wel een soort cirkelbeweging in ons leven. Het zal niet voor niets zijn dat ik in mijn nieuwe theatershow over die allereerste jaren in Suriname wil vertellen. Hier sta ik, op het podium, precies zoals ik het me als klein meisje heb voorgesteld. Maar had ik die carrière ook gehad als we in Paramaribo waren gebleven? Ik vind nog steeds dat mijn moeder destijds een heel wijs besluit heeft genomen. Ze is in alles een voor beeld voor me geweest.”

Een toekomst zonder toeters en bellen

"Als ik net zo oud mag worden als mijn moeder, wil ik het liefst zo lang mogelijk blijven optreden. Maar dan zonder de toeters en bellen van de shows die ik op mijn negende zo prachtig vond. Ik heb jaren geleden, met Barrie Stevens, in het Londense Old Vic Theatre de onewomanshow laine Stritch at Liberty gezien. Toen ik die 77-jarige vrouw daar zag staan – helemaal alleen op het podium, gedragen door alle ervaring die ze in haar leven had opgedaan – kon ik maar één ding denken: dát is het! Die eenvoud. Dat is wat ik wil. Terug naar de kern.”

Levensloop

Ruth Jacott coverafbeelding - ouderenwijzer

1960 Op 2 september geboren in Paramaribo.
1969 Verhuist naar Nederland.
1987 Speelt de rol van Grizabella in de musical Cats
1989 Hoofdrol in de musical A night at the Cotton Club
1989 Krijgt de Zilveren Harp
1993 Haar eerste album, Ruth Jacott, verschijnt
1993 Vertegenwoordigt Nederland op het Eurovisiesongfestival
2001 Krijgt de Surinaamse onderscheiding Ridder in de Ereorde van de Gele Ster.
2005/2006 Theatershow A touch of Latin.
2008 Speelt de titelrol in de musical Billie Holiday
2011 Ruim zeventig keer opgetreden met Simply the best.
2013 Toert door het lang met A lady on stage
2017 Theatertournee RUTH
2020 Show en album Ruth Live
2027 In januari en februari te zijen met De tijd van mijn leven. Speellijst: www.ruthjacott.nl.

Gerelateerde artikelen

Hans van Breukelen

Hans van Breukelen: 'In de zomer van 1988 heb ik wekenlang op een roze wolk geleefd''

Falen en succesvol zijn liggen volgens Hans van Breukelen héél dicht bij elkaar. Als hij de balans van zijn leven opmaakt, is de uitkomst duidelijk: “Ik ben een enorme mazzelkont.”

09 juni 2026

Anita Witzier

Anita Witzier: 'In andere culturen ziet men ouder worden als groei'

Anita Witzier (64) is met minder haast en meer aandacht zo’n beetje aan de derde fase van haar leven begonnen. Ouder worden is lastig en prachtig, vindt ze. “Zoiets kan naast elkaar bestaan hè? En dat mág ook!”

21 april 2026

Anna Enquist: 'Het leek me aardig om te laten zien hoe het is om zó oud te worden'

Veel van haar romans worden bevolkt door muzikanten. Best logisch, want Anna Enquist (80) studeerde zelf piano.