Jaap Jongbloed - De dag dat alles anders werd

De afgelopen zomer bracht ik een prachtig weekje door met mijn drie kinderen en kleindochter op ons favoriete Griekse eilandje. Ontroerende liefdevolle uren in verbondenheid. Want bijna twee decennia later is alles gelukkig helemaal goed gekomen. En terwijl we onder de stralende zon druk bezig waren met het fabriceren van mooie nieuwe herinneringen dacht ik terug aan die fatale dag dat alles anders werd.

17 november 2007. Om te beginnen was het de elfde verjaardag van Berber, onze jongste dochter. Een kinderfeest met een rafelig randje. Op een grasveldje naast ons huis deed haar vriendinnengroepje spelletjes. Met een blinddoek voor moesten ze zo snel mogelijk de overkant zien te bereiken. Een van de meisjes sloeg zonder duidelijke reden plotseling rechtsaf en knalde met haar gezicht tegen een geparkeerde auto. Met een gehalveerde voortand tot gevolg. Geen aangename boodschap om over te brengen aan een terecht niet vrolijke moeder.

Onze oudste dochter Amber speelde op hetzelfde moment even verderop een hockeywedstrijd. Toen ze na afloop vanaf het terrein van de club op haar scootertje de straat opreed, werd ze vol geramd door een passerende auto. Scooter total loss, maar Amber godzijdank met de schrik vrij. Ongeluk nummer twee. Op de avond van die onfortuinlijke herfstdag in 2007 stond ik daar, in m’n eentje op Schiphol. Ik weet niet of ik me ooit eenzamer heb gevoeld.

Wat is de les nu, bijna twintig jaar later? Misschien dit: soms is de meest pijnlijke beslissing wel degelijk de beste. Het heeft een tijd geduurd voordat ik dat ook echt zo kon voelen. Maar je moet door het zuur naar het zoet, zeggen ze. En het uitstellen van een naar besluit doet vaak meer kwaad dan de pleister er radicaal aftrekken. Hoe moeilijk dat ook is!