Jaap Jongbloed - Uitslover

Maar waar komt dat gescheld eigenlijk vandaan? Waarom vinden veel mensen het blijkbaar fijn om te gaan zeurpieten over iemand die dingen deelt op sociale media?

Ik zag een tijd geleden een satirisch filmpje van iemand die op straat een reclamebord voor een kapper ziet, met een fraaie foto erop van een klant met een elegante coupe. De passant belt het 06-nummer dat op het billboard staat en begint te foeteren: “Wie denk je wel dat je bent? Met je lelijke kapsels! Prutser!” Een fictieve situatie natuurlijk, want als een reclamebord je niet aanstaat loop je toch gewoon door?

Ik vind het leuk om op sociale media mijn ervaringen op het gebied van gezondheid te delen. Om mensen te inspireren en om zelf ook weer nieuwe ideeën op te doen. Maar als je daar totaal niet op zit te wachten, dan bekijk je mijn berichtjes toch niet? Even goede vrienden! Natuurlijk weet ik ook: het internet maakt het makkelijk om anoniem onvriendelijk te doen. En onder meer daardoor neemt de polarisatie steeds verder toe. Zo jammer! Waarom doen we niet wat liever tegen elkaar?

Ik kwam onlangs een onderzoek tegen over de effecten van aardig zijn, van zogeheten pro-sociaal gedrag. En wat blijkt: het loont! Onderzoekers volgden 159 volwassenen die vier weken lang regelmatig iets aardigs deden voor een ander. Bij hen veranderde de activiteit van bepaalde genen in hun witte bloedcellen – onder andere genen die betrokken zijn bij een gezonde lichamelijke reactie op langdurige stress. Weer ander onderzoek laat zien dat vriendelijkheid en hulpvaardigheid kunnen leiden tot een beter mentaal welzijn, minder stress en een lagere sterftekans. Een compliment voor een ander is in feite een cadeautje voor jezelf!

En het zit hem in kleine dingen, je hebt het zelf soms niet eens in de gaten. Zo belde ik laatst met de nieuwe thuishulp die mijn moeder wat zou ontlasten. Aan het eind van ons kennismakingsgesprek zei ze: “Trouwens, wij kennen elkaar. Een jaar of tien geleden zat ik naast je in het vliegtuig. Toen de catering langskwam kocht jij de laatste tonijnsandwich. Ik zei: daar had ik nu net zo’n trek in. En toen heb jij dat broodje met mij gedeeld.” Het stelde niks voor en de thuishulp zou mijn moeder sowieso wel verwennen, maar het gaf me toch een fijn gevoel. Ik vraag me af of de voldoening van een scheldpartij op het internet daar tegenop kan.