'Ik voelde me als een klein meisje dat haar plas niet kan ophouden'

Altijd op zoek naar een toilet

“Als ik moest plassen, was er geen houden aan en moest het meteen. Als ik alleen in het bos wandelde, was dat geen enkel probleem. Maar als ik met anderen was of de stad in ging, was het lastiger. Ik was er meer mee bezig dan ik wilde en ging bij de allerminste aandrang al op zoek naar een toilet. Als ik echt moest plassen, kon dat ook echt niet wachten en liep ik snel een restaurant of café binnen. Dan zei ik tegen mezelf: als ze moeilijk doen, bestel ik gewoon een koffie en loop ik toch door. Het was mijn verhaal en dat ging niemand iets aan. Het is de meest intieme plek van mijn lijf, daar komt verder niemand, behalve ik en mijn partner. Daar wil ik niet zomaar over praten, dat voelt te veel als me blootgeven. Het is echt anders dan aan je omgeving vertellen dat je een gebroken arm hebt.”

De angst om te laat te zijn

“Op een warme dag kwam ik in mijn zomerjurkje in een koude supermarkt en moest ik ineens ontzettend plassen. Een medewerkster van de winkel bracht me naar het personeelstoilet, ik was nog net op tijd. Maar toen ik uit de wc kwam stond de bedrijfsleidster me op te wachten. Ze gaf me te kennen dat dit absoluut niet de bedoeling was - eens maar nooit weer. Ik schaamde me enorm, voelde me als een klein meisje dat haar plas niet kan ophouden terwijl ze dat al lang zou moeten kunnen. Ik was ook boos op mezelf. Had ik maar meer geoefend, dan had ik dit probleem niet gehad. Wanneer ik weer naar een winkel moest, zorgde ik ervoor dat ik van tevoren naar de wc ging. Wanneer ik dat bij mijn vertrek bijna vergat, stapte ik alsnog de auto uit om toch nog even te gaan plassen.”

Het bekende voordeurplassen

"Af en toe ging het mis. Soms een paar druppels en een paar keer liep ik volledig leeg. Gelukkig gebeurde dat laatste tijd als thuis, als ik buiten aan het werk was geweest. Dat je met een natte broek naar binnen moet lopen, dat voelt zo raar. Ik werd dan steeds boos op mezelf. Waarom ben ik niet eerder naar de wc gegaan? Vooral dit 'voordeurplassen' zullen veel mensen met incontinentie wel herkennen. Thuiskomen en het met de wc binnen bereik toch niet meer op kunnen houden. Steeds het verkrampen en de paniek: als ik het maar haal!

Controle terugkrijgen

"Vorig jaar zomer kreeg ik zoveel last van mijn incontinentie dat ik opnieuw naar de huisarts ging. De verzakking was verergerd en ook voelbaar in mijn vagina. Ik zou geopereerd kunnen worden, maar wilde eerst naar een fysiotherapeut die gespecialiseerd is in de bekkenbodem. daar bleek dat ik aan de verzakking zelf niets meer kon doen, maar wel aan de bekkenbodem. Die ben ik gaan trainen, waardoor de incontinentie veel minder is geworden. Dankzij de oefeningen heb ik geleerd dat ik controle kan hebben over mijn blaas en bekkenbodem. Niet dat het altijd goed gaat, maar het gevoel van paniek is er niet meer. "

De schaamte voorbij

"Ook koos ik voor een passarium. Dat is een ring die de verzakking ondersteunt. Ik heb veel nieuwe kennis over mijn lijf gekregen. Over de bekkenbodem, de subtiele spieren die je kunt trainen. Dat de ene verzakking de andere niet is, dat het kan gaan over je baarmoeder, blaas of darmen. Nu weet ik hoe het zit, is de schaamte weg en kan ik er ook makkelijker over praten. En nu ik dat doe, blijkt dat veel vrouwen en ook mannen het hebben. Dan hoor ik: 'O ja, maar dat herken ik wel.' Maar hoe erg het is dát zeggen ze er niet bij. Iedereen heeft eigen oplossingen of lapmiddelen, zoals altijd een maandverbandje dragen of steeds gaan plassen, zelfs als er geen aandrang is."

"Gedurende de overgang had ik weinig behoefte aan seks, nu vindt mijn man het juist lastig door het pessarium en ook omdat ik praat over mijn probleem. Als ik vroeger dicht tegen hem aan ging liggen, wilde hij meteen vrijen. Nu kan ik makkelijker toenadering zoeken en er is een nieuwe intimiteit ontstaan.

Waarom praten belangrijk is

"Achteraf denk ik dat mijn huisarts er onvoldoende van afwist of het ook zelf een taboe vond. Terwijl het toch een groot vrouwenprobleem is. Ze had bijvoorbeeld kunnen zeggen: hier hebben veel vrouwen last van, praat erover, ontdek wat bij jou werkt. Inmiddels weet ik dat mijn moeder hetzelfde had, maar het ook voor niemand wilde weten. Volgens mij moet dat veranderen. Moeders kunnen hun dochters erover voorlichten. Een bevalling is een aanslag op je bekkenbodem, waar je dan al serieus naar kunt handelen. Wat zou het mooi zijn als het op dat moment al bespreekbaar is."

"Wat ik andere vrouwen zou willen zeggen? Dat het niet zomaar weggaat en je zelf aan zet bent. Dat begint met kennis over je lichaam. En bij urine-incontinentie vergoedt de basisverzekering een aantal bekkenfysiotherapiebehandelingen. Die hebben mij veel geholpen. Ik raak niet meer in paniek, want ik heb geleerd het plassen beter onder controle te houden. Het is een hele klus, maar ik heb er baat bij."