André Rieu: 'Ik ga niet klungelen. Als ik iets doe, moet het goed'

Een enorme soesjestoren

Alles in zijn leven doet hij met volle overgaven. Zelfs in zijn vrije tijd. Zo begon het tijdens de coronapandemie met bakken. Nee, niet een simpele cake of appeltaart. “Ik ga niet klungelen. Als ik iets doe, moet het goed.” Na een concert – wanneer de adrenaline de slaap nog even weghoudt – keek hij altijd al graag naar bakfilmpjes. De lockdowns gaven hem tijd om de recepten ook te proberen. “Koken is fantasie, maar bakken moet precies op de gram en juist dát vind ik er leuk aan.” Voor zijn 70ste verjaardag maakte hij voor het orkest een croquembouche – een soesjestoren – van meer dan een meter hoog. “Ik heb er geloof ik vijf uur over gedaan en het was binnen een half uur allemaal op.”

Om vier uur is er taart

In zijn moestuin zie je eenzelfde perfectionisme. Tien jaar geleden ontmoette André een vrouw die vermoedelijk door het spuiten van insectenverdelger parkinson had gekregen. “Ik schrok zo van dat verhaal dat ik tegen mijn tuinjongens zei: ‘We gaan vanaf vandaag onze eigen groenten verbouwen.’ Zo weet ik zeker dat er geen troep op mijn groenten komt.” Gezondheid is een belangrijk thema voor hem. Hij eet bewust, drinkt geen alcohol en doet aan kracht training. Suiker mag wel, zij het met mate. “Dat vind ik veel te lekker. Als ik thuis ben, eten Marjorie en ik iedere middag om vier uur een klein stukje taart bij een kopje koffie. Dat is een vast momentje samen."

De mens is nietig

Met Marc, die docent Nederlands is, en Pierre, die vice-president en producent is bij André Rieu Productions én zijn vijf kleinkinderen heeft André veel contact. “Ik praat graag met ze. Soms gaat het over wat we zoal doen, soms gaat het over waarom we hier op aarde zijn.” Het antwoord op die vraag heeft hij niet, maar een uitspraak van Einstein spreekt hem wel aan. “Einstein zei: ‘Eigenlijk is alles hier en nu.’ Dat wij tijd ervaren als iets dat voorbij tikt, is volgens hem een illusie. Dat vind ik een heel diepgaande gedachte. We zitten vast aan het leven hier en dat maakt je als mens enorm nietig. Al vind ik dat leven tegelijk heel leuk. Iedere dag heb ik weer zin om op te staan, plannen te verzinnen en muziek te maken.” Angst voor het ouder worden heeft hij niet. “Ik heb het altijd over de volgende veertig jaar. Dan begint iedereen te lachen, maar ik meen dat serieus.” Als het aan hem ligt, gaat hij gewoon door. “Ik ben heel benieuwd wat ik op mijn 116de doe.