Willeke Alberti: 'Ik ben zo dankbaar voor wie ik nog wel om me heen heb’

Weg stem, weg kracht

Ooit omschreef ze zichzelf als “manisch positief”. Wat er ook in haar privéleven gebeurde, de knop ging om zodra ‘de koningin van het levenslied’ het podium betrad. “Maar later, toen Daniëlle ernstig ziek werd, kreeg ik moeite met zingen.” Daniëlle is haar oudste dochter die in 2023 overleed. “Dat werdgaandeweg steeds erger en op een gegeven moment had ik haast geen stem meer over. Bovendien voelde ik de kracht in mijn benen afnemen. Ik heb zelfs nog een tijdje een rolstoel nodig gehad. Ik ging van de ene naar de andere keelarts, maar die concludeerden allemaal hetzelfde: met mijn stembanden was niets aan de hand. Uiteindelijk kwam ik bij de kno-arts Dennis Kox in Haarlem terecht. Hij hoorde mijn verhaal aan en zei dat ik een Alberti en een Verbrugge in me had. Alberti is veel brutaler dan Verbrugge, die komt op en gaat aan. Maar wat Alberti eigenlijk doet, is het verdriet wegzingen waar het verlegen meisje Verbrugge geen raad mee weet. Daniëlle ging dood, mijn lieve broertje Tonnie stierf, tante Willy, tante Beppie... Het was me allemaal te veel geworden, ik wist niet hoe het verder moest.”

Het familie-dna

Ook te beluisteren op ‘De liedjes van mijn leven’: een duet met achterneefje Kelsey Verbrugge en een duet met kleindochter Mila Lerby. “Zingen met Mila was zó ontroerend. Ook omdat zij op dat moment ongeveer even oud was als ik toen ik samen met mijn vader ‘Pappie, mag ik je iets vragen’ opnam. De cirkel lijkt rond. Ik kom zelf uit een muzikaal gezin, maar mijn kinderen en kleinkinderen hebben hetzelfde dna. En ook de partners van mijn kinderen kunnen prachtig zingen.

De kleine Fender, het jongste kind van Johnny en Anouk, is helemaal weg van films en musicals. Hij is inmiddels acht, maar wil nog steeds graag samen mijn oude hitje ‘Norman’ zingen. Laatst kwam hij enthousiast vertellen over ‘The Wizard of Oz’, met Judy Garland, mijn heldin van vroeger. Ik heb haar in 1960 nog live gezien, in het Tuschinski Theater.” Willeke wil nog één ding zeggen over de moeilijke tijd die achter haar ligt. “Een kind verliezen is zo’n beetje het ergste wat je kan overkomen. Maar ik ben zó dankbaar voor wie ik allemaal nog wel om me heen heb. Kinderen, schoonkinderen, hun ouders, kleinkinderen, binnenkort misschien zelfs een achterkleinkind, het is één grote club van verschillende families. Zoveel mensen die voor mij het leven de moeite waard maken. En de muziek, natuurlijk! Dus ga ik door, precies zoals Daniëlle dat me heeft gevraagd.”