Willem was negen maanden oud toen hij in mei 1951 met zijn vader, moeder en oudere broer Anies vanuit Indonesië in Nederland aankwam. De duizenden Molukkers werden in verschillende opvangkampen in Nederland ondergebracht. Willems gezin kwam terecht in woonoord Schattenberg, op het terrein van het voormalige deportatiekamp Westerbork in Drenthe. “Als kind besef je niet echt dat je in een voormalig nazi-kamp woont. Het prikkeldraad en de wachttorens stonden er nog, maar voor mij en mijn broer was het gewoon de omgeving waarin we opgroeiden. We woonden met het hele gezin in één kamer van een barak. In de winter was het er ijskoud.” Ondanks de sobere omstandigheden herinnert Willem zich ook de gewone dingen van een kinderleven. “We speelden buiten, gingen naar school op het kamp en er was zelfs een kleine bioscoop waar je voor een paar centen naartoe kon. Toen we wat ouder waren, hielpen we onze moeder met eten halen uit de gaarkeuken. Pas achteraf realiseer je je dat het een bijzondere tijd was.” Zijn ouders hebben Willem eigenlijk nooit verteld hoe zíj hun aankomst in Nederland hebben ervaren of hoe ze werden behandeld. “Ze wilden vooral dat wij als kinderen zo onbezorgd mogelijk konden opgroeien.”