'We zijn nog steeds elkaar grote liefde, ook al hadden we andere levenspartners'

“Na die reis begonnen we elkaar ook los van onze partners te ontmoeten, al had ik in die tijd een prima relatie met mijn echtgenoot. Dan zoenden we ook. Dat was heerlijk, maar verder gingen we niet. Peter was lichamelijker dan mijn man. Ik viel ook op hem door zijn aandacht en interesse voor mij. Peter en zijn vrouw verhuisden voor werk naar het buitenland. Ik zocht ze daar op, mijn man had zijn werk en bleef thuis. Wanneer ik daar was, was het heel intensief. Ik had in die tijd hele diepe liefdesgevoelens. Zijn vrouw zag dat wel, maar accepteerde het. Ze gunde ons allebei deze bijzondere vriendschap en zag in mij een soort zus. We spraken er niet over, ze wist dat Peter van mij hield en wist tegelijkertijd dat hij nooit bij haar weg zou gaan. De jaren erna kregen we allebei kinderen en we bleven als gezinnen met elkaar optrekken.”

Een liefde op afstand

“Na 25 jaar huwelijk ontdekten mijn man en ik dat we elkaar niet langer gelukkig maakten. We zijn in goed overleg uit elkaar gegaan, toch was er veel te verwerken. In die tijd is er met Peter appcontact ontstaan, wat ik als een grote steun heb ervaren. Hij stuurde lieve teksten, wilde altijd weten hoe het met me ging en wat ik die dag ging doen of had gedaan. Ook schreef hij altijd ‘ik hou van jou’. Steeds weer zochten we aansluiting bij elkaar. De ongewone relatie met Peter bleef altijd met eenzelfde gevoel bestaan. Natuurlijk besef ik dat het ook wel makkelijk is om zo’n gevoel te houden. Je deelt tenslotte alleen de mooie dingen, niet de sores van het dagelijks leven, financiële zorgen of dingen met de kinderen. Knap als je dat als echtpaar kunt, het was mij niet gegeven. In mijn eigen huwelijk kon ik een aantal dingen niet opzij zetten.”

Onze band voelde als een bedreiging

“Een paar jaar na mijn huwelijk had ik een langere relatie met een andere man. Het begon als een latrelatie, maar uiteindelijk hebben we ook een paar jaar samengewoond. In die periode gingen we een paar keer met zijn vieren op reis. Mijn nieuwe partner voelde zich dan de buitenstaander. Hij kon ook niet accepteren hoe goed bevriend ik was met Peter. Hij zag een keer vanuit het raam hoe dicht we bij elkaar stonden te praten in het zwembad. Ook tijdens het wandelen liepen we dicht bij elkaar, dat waren wij zo gewend. Hij vond dat heel moeilijk, een bedreiging. Uiteindelijk heb ik die relatie beëindigd. Maar de platonische relatie met Peter bleef.”

Dichtbij, maar ieder in een eigen huis

“Via de app blijven we nabij. We delen foto’s, vertellen vrijwel dagelijks waar we zijn en wat we doen. Ook ga ik nog regelmatig bij Peter en zijn vrouw op bezoek. Door de afstand is dat altijd een paar dagen. Tijdens mijn verblijf word ik elke ochtend door hem wakker gemaakt met een kopje thee en een knuffel. Het blijft een fijn gevoel iemand te kennen die zulke warme gevoelens voor me heeft. Soms denk ik eraan dat Peter ooit alleen zou kunnen overblijven. Wat zou ik dan doen? Diep in mijn hart weet ik dat ik niet meer wil samenleven met iemand in één huis. Zelfs niet met hem. Ik heb ontdekt dat ik alleen wonen fijner vind dan samen. Op den duur zullen er toch weer irritaties ontstaan. Misschien ben ik gewoon bang opnieuw teleurgesteld te worden in de liefde.”

Een liefde die precies genoeg is

“Eigenlijk is het een makkelijke liefde, een liefde waarmee ik gelukkig ben. Ik krijg voldoende aandacht, meer is niet nodig. Misschien zou het heel benauwend zijn om hem constant om me heen te hebben. Daarvoor ben ik wellicht te lang alleen geweest. Of voel ik diep vanbinnen dat er ook aan hem kanten zitten die ik lastig zou vinden. Bijvoorbeeld hoe hij kan blijven mokken als hij boos is. Hij maakt met zijn vrouw ook levenskeuzes die niet bij mij zouden passen. Dat zou me raken als het mijn relatie was. Maar nu wil ik daar niets mee, ik wil niet dat onze liefde wordt verstoord door externe zaken.”

Hij is de liefde van mijn leven

“Ook in de toekomst zal ik dus alleen blijven. Ik ben gelukkig in de wetenschap dat hij om me geeft én met de vele vriendinnen om me heen. Mijn beste vriendinnen weten van Peter, maar kennen de details niet. Zij en ook mijn kinderen weten dat we een goede relatie hebben, maar niet wat er verder speelt. Zijn ouders hebben ooit wel iets vermoed, maar dat is lang geleden. In de tijd dat we nog fotorolletjes moesten laten ontwikkelen, haalden zij de foto’s voor Peter op. Op één van die foto’s stonden wij hand in hand. Ze vroegen: ‘Waar zijn jullie mee bezig?’ In bepaalde perioden schreven we ook brieven aan elkaar. De brieven die ik schreef, krijg ik binnenkort van hem terug. Hij heeft ze allemaal bewaard. Dan kan ik nog eens voorbij laten komen wat er allemaal is gebeurd.”

“Peter vindt me mooi en lief, zelfs na al die jaren. Ik ben de liefde van zijn leven, zegt hij. Zo kijk ik ook naar hem. We voelen nog dezelfde warm te als vijftig jaar geleden. Zonder zorgen hadden we elkaars aandacht en nabijheid. Juist door die afstand werkt het en worden we niet in elkaar teleurgesteld. Ik vind het fijn dat er iemand is die op zo’n manier van mij houdt en van wie ik kan houden. Mijn grote liefde liep en loopt een leven lang mee. Het is de langste en innigste relatie die ik heb en tegelijkertijd niet heb.